Elena stond voor de ingang van De Fluwelen Kamer. Het was laat, de stad buiten rustig en nat van de regen. Ze voelde de neiging om naar binnen te lopen, om weer deel te worden van de vertrouwde wereld van kaarslicht en fluweel, maar iets hield haar tegen. Ze wilde deze keer helder blijven. Ze wilde niet worden meegesleurd door sensaties die haar oordeel vertroebelden.
Haar hand raakte aarzelend de deur, maar ze trok zich terug. Ze haalde diep adem en keek om zich heen. Ze rechtte haar rug, aarzelde nog een moment en klopte met een trillende hand op de deur.
De deur opende zich langzaam, en daar stond hij. Zijn lichaam recht, maar de spanning in zijn schouders onmiskenbaar. Zijn ogen zochten de hare, niet met de gebruikelijke kalme controle die hij in de club tentoonstelde, maar met iets wat haar meteen opviel: onzekerheid, voorzichtigheid, een dunne lijn van angst.
“Je… je bent hier,” zei hij, zijn stem laag, enigszins haperend.
“Ja,” antwoordde ze, haar vingers nog steeds rond haar tas geklemd, alsof het haar houvast gaf. “Ik wilde je spreken. Buiten… buiten de muren.”
Victor slikte en zijn blik gleed naar de straat, naar de duisternis daarbuiten. Zijn hart bonsde sneller dan normaal. Buiten was alles anders. Geen kaarsen, geen regels, geen fluweel om zijn onzekerheden te verbergen. Buiten was hij niet de man die alles kon sturen. Buiten was hij gewoon Victor. En dat voelde angstig. Zijn rol, zijn controle, alles wat hem hier veiligheid gaf, vervaagde. Hij voelde zich kwetsbaar, zoekend, alsof hij voor het eerst echt zou worden gezien zonder dat hij kon voorspellen wat dat betekende.
Zijn handen, normaal stevig en zeker, speelden nu met de rand van zijn jas. “Het is niet wat ik gewend ben.”
Elena stapte een fractie dichterbij, haar ogen warm maar onvermurwbaar. “Ik begrijp dat,” zei ze zacht. “Maar ik wil antwoorden. Ik wil eerlijkheid. Over jou. Over wat hier gebeurt, over wat je voelt, wat je laat zien, wat je verbergt, zodat ik weet wat dit is en wat ik wil.”
Victor sloot even zijn ogen, slikte, en ademde diep uit. In zijn hoofd woedde een storm van gevoelens. Hij wist dat hij haar niet kon tegenhouden, dat dit verzoek hem buiten zijn veilige wereld trok. Maar wat als haar vragen hem zouden blootleggen op een manier die hij nooit had toegelaten? Wat als hij zichzelf verloor? Wat als zij hem afwees omdat hij niet kon of wilde beantwoorden wat zij wilde weten? Hij voelde de pijn al voordat ze het vroeg, en tegelijkertijd de angst dat hij haar misschien nooit meer zou zien.
Hij keek weer naar haar en zag vastberadenheid, nieuwsgierigheid, een eerlijkheid die hem dwong de waarheid onder ogen te zien. Zijn hart deed pijn van zowel angst als verlangen. “Ik weet niet of ik alles kan beantwoorden,” dacht hij.
Elena bleef rustig, haar blik hield stand. Ze knikte nauwelijks merkbaar, alsof ze zijn innerlijke strijd aanvoelde. Ze zei niets, wachtte. Haar aanwezigheid alleen was genoeg om hem uit balans te brengen, om hem te dwingen keuzes te maken die hij nooit in deze vorm had moeten overwegen.
Victor voelde zich blootgesteld, kwetsbaar, maar ook… levend. Elk moment buiten de muren, weg van de veiligheid van de club, voelde als een sprong in het onbekende. Zijn ademhaling versnelde en vertraagde weer, een ritme dat hem herinnerde aan zijn hartslag, aan het leven dat hem hier en nu dwong te kiezen.
Hij ademde opnieuw diep in en hief langzaam zijn hoofd. “Oké,” zei hij, zijn stem laag en enigszins rauw. “We kunnen praten. Buiten. Maar begrijp… dit verandert alles voor mij. Buiten hier… daar ben ik gewoon een man. Geen regels. Geen controle. Alleen ik. En dat… dat is moeilijk.”
Elena glimlachte zacht, een mengeling van geruststelling en vastberadenheid. “Ik weet het,” zei ze. “Ik weet dat het moeilijk is. Maar ik wil meer weten. Meer van jouw, niet van de man in de club.”
Victor voelde een rilling langs zijn rug trekken, een mengeling van spanning, angst, maar ook opwinding. Hij wist dat dit een keuze was die hem kon verzwakken of hem kon verbinden. Het onbekende lokte en verontrustte hem tegelijkertijd. Elke stap naar buiten was een sprong, elke stap naar haar toe een keuze die hem verder uit zijn comfortzone duwde dan hij ooit had gedacht.
Hij haalde nog een keer diep adem en stak zijn hand uit, een uitnodiging die net zo onzeker was als de emoties die hij voelde. “Kom dan,” zei hij, zijn stem nu vastberadener, ondanks de twijfel in zijn ogen. “Laten we buiten praten. Echt praten. Zonder muren, zonder spel.”
Elena nam zijn hand en voelde de warmte ervan, de hartslag die zich bijna letterlijk in haar vingers overbracht. Buiten de muren, weg van alles wat hij kende, voelde Victor zich klein, kwetsbaar, maar ook eerlijker dan ooit. En voor het eerst sinds Elena zijn wereld binnenstapte, voelde hij de mogelijkheid dat hij iets kon verliezen… of iets kon winnen dat veel groter was dan elk spel dat hij ooit had gespeeld.
Reactie plaatsen
Reacties