Jaren geleden vroeg Jesse voorzichtig eens of ik ooit open zou staan voor een trio met een vrouw. Mijn antwoord kwam direct: nee. Absoluut niet.
Niet eens omdat het idee me per se afschrikte, maar omdat ik Jesse niet wilde delen. Ik was bang voor wat een ander misschien wél zou kunnen. Bang dat ik geconfronteerd zou worden met alles wat ik door mijn handicap niet kan. Alsof ik niet voldoende zou zijn. Alsof een andere vrouw hem iets kon geven wat ik hem nooit zou kunnen geven.
Later kwamen ook gesprekken over een trio met een man. Opnieuw wees ik het eerst af.
Toch bleven die gesprekken soms terugkomen. Niet dwingend, maar nieuwsgierig. “Wat zou je spannend vinden?” “Wat zou je juist niet willen?” En langzaam veranderde er iets. Wat eerst voelde als bedreigend of onzeker, begon steeds meer ruimte te krijgen in mijn hoofd. En ergens tussen al die gesprekken gebeurde iets onverwachts: mijn nieuwsgierigheid groeide langzaam mee.
Inmiddels zie ik het anders. Wat eerst voelde als bedreigend, begon steeds meer te voelen als iets anders. Niet als vervanging. Niet als competitie. Maar als toevoeging. Iets wat in ons seksleven kan bestaan, net als een toy dat doet. Een toy vervangt Jesse ook niet. Het voegt iets toe aan ons seksleven. Iets nieuws. Iets spannends. En zo begon ik uiteindelijk ook anders naar onze fantasieën te kijken.
En dat maakt dat er ook een andere laag ontstond in mijn fantasie.
Niet alleen trio’s, maar soms ook een stap verder. Een fantasie waarin aandacht, begeerd worden en het gevoel van volledig “in het moment verdwijnen” centraal staan. Acht mannen. Alle aandacht. Geen hoofd dat nog hoeft te denken, alleen voelen.
En eerlijk? Deze fantasieën wil ik ook beleven. Natuurlijk is fantaseren makkelijker. Daar kan ik elk standje. Daar bestaan geen fysieke beperkingen. Mijn hoofd houdt geen rekening met mijn handicap en ergens is dat juist heerlijk. Je voelt je vrij.
Tegelijkertijd maakt dat het soms ook confronterend. Want daarna komt altijd weer de werkelijkheid. Ik zit in een rolstoel. Mijn lichaam werkt niet zomaar mee met alles wat mijn hoofd bedenkt. Dat verschil tussen fantasie en realiteit kan pijn doen.
En toch merk ik dat die fantasieën juist óók iets anders doen. Wanneer ik denk aan meerdere mannen, voelt mijn beperking in mijn hoofd ineens minder groot. Meer mannen die kunnen tillen, armen die kunnen ondersteunen, lichamen die letterlijk kunnen helpen om dingen mogelijk te maken die ik alleen niet kan.
Misschien is dat nog wel het spannendste eraan.
Want daar zit ook meteen de moeilijkste kant: vertrouwen. Waar vind je mensen bij wie je je veilig voelt? Iemand die mij ziet mét alles wat erbij hoort en alsnog denkt: ik wil jou. Mensen die niet schrikken van een rolstoel of meteen aannemen dat seks met een handicap automatisch braaf en voorzichtig moet zijn.
Dat laatste verbaast me misschien nog wel het meest. Zoveel mensen mannen én vrouwen zijn verbaasd dat ik überhaupt seks heb. En als ze er al over nadenken, gaan ze automatisch uit van zachte vanilla seks. Lief, voorzichtig en beperkt.
Precies terwijl mijn fantasieën vaak het tegenovergestelde zijn.
Reactie plaatsen
Reacties