Regelmatig wil mijn hoofd wel, maar twijfelt mijn lichaam.
Zoals velen hebben kunnen lezen in mijn dagboek, hebben het privéleven en onze gezondheid de afgelopen tijd behoorlijk wat energie opgeslokt. En eerlijk? Dat zal voorlopig nog wel even zo blijven. Dat betekent ook dat het conflict tussen mijn lichaam en mijn verlangen vaker de kop opsteekt.
Natuurlijk kun je dan besluiten om een keertje niets te doen en gewoon te genieten van elkaars nabijheid. En begrijp me niet verkeerd: ook dat kan ontzettend waardevol zijn. Maar eerlijk is eerlijk… zo zit ik niet helemaal in elkaar.
Wanneer ik zin krijg is dat niet alleen een klein kriebeltje tussen mijn benen. Mijn hoofd begint meteen mee te doen. Er verschijnen beelden, mijn fantasie gaat aan het werk en langzaam groeit dat verlangen verder. Op dat moment weet ik eigenlijk al: dit ga ik niet kunnen en eerlijk gezegd ook niet willen negeren.
Gelukkig is het libido van Jesse net zo hoog. Hij zegt eigenlijk nooit nee tegen een heerlijke cardio-sessie samen. Om zoveel mogelijk energie te besparen en aangezien ik ook niet bepaald goede vrienden ben met de kou stoken we de temperatuur in de kamer graag wat op.
Ook geef ik op dat soort momenten Jesse graag de leiding. Hij kent me immers door en door en weet precies wat ik nodig heb. Dat maakt dat ik me volledig kan overgeven aan het moment en gewoon kan genieten, zonder dat ik overal zelf over na hoef te denken.
En zodra we eenmaal bezig zijn, merk ik dat het vlammetje in mij alleen maar verder oplaait. Wat begon als een klein vonkje groeit uit tot iets veel groters. Het geeft me vaak precies die energieboost die ik eerder nog miste.
Voor ik het weet verandert er iets. De vermoeidheid verdwijnt naar de achtergrond, mijn lichaam volgt alsnog, en ik word brutaler. Jesse heeft dan niet meer alleen de leiding. Mijn eigen wensen en gedachten laten zich steeds duidelijker horen.
Meestal eindigt dit in een heerlijke geile neukbeurt waarbij we elkaar steeds geiler maken. Mijn lichaam mag dan twijfelen, mijn verlangen wint uiteindelijk altijd. Het is dat kleine vuurtje in mij dat zich niets aantrekt van vermoeidheid of beperkingen. Hoe moe ik ook ben, verlangen weet altijd een weg te vinden.
En misschien is dat wel het mooiste eraan: dat zelfs op de dagen dat mijn lichaam het laat afweten, mijn verlangen me toch weer tot leven weet te brengen.
Reactie plaatsen
Reacties